Σχέσεις γενεών : Κρίση Αλληλεγγύης ή Αλληλεγγύη στην Κρίση ;

 

4.  Εργασία : Σχέσεις και Δικαιώματα

 

Εκ των κορυφαίων ζητημάτων που απασχολούν γενικά τις κοινωνίες τον 21ο αιώνα και ειδικά αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως της Χώρας μας, είναι εκείνα της Ανεργίας και των Εργασιακών Σχέσεων και Δικαιωμάτων. Είτε η δημοσιονομική υγεία ενός σύγχρονου κράτους είτε η κανονικότητα μιας τοπικής κοινωνίας, οικογένειας μέχρι εκείνη την ανθρώπινης μονάδας εξαρτώνται από την Εργασία, τις Εργασιακές Σχέσεις και τα Εργασιακά Δικαιώματα.

Η Εργασία ως βιοποριστικό μέσο αφορά την απόδοση πνευματικού ή σωματικού έργου για την παραγωγή κέρδους και πλούτου που αποτελούν μονάδες μέτρησης ευημερίας στην μηχανιστική βάση πάνω στην οποία είναι δομημένη η σύγχρονη Κοινωνία αλλά και αγωγό χρηματοδότησης του Δημοσιονομικού Συστήματος. Όλα τα ‘’μεγάλα’’ δημοκρατικά κράτη του 21ου αιώνα, στοχεύουν σε υψηλά ποσοστά εργασίας και χαρακτηρίζονται θεσμικά από ισχυρές Εργασιακές Σχέσεις και Δικαιώματα.

Η σπουδαιότητα της Εργασίας στοιχειοθετείται από την ύπαρξη ειδικής διάταξης στο άρθρο 23 του Συντάγματος όπου αναφέρεται ως δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος το οποίο οφείλει να μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική ανταποδοτικότητα του εργαζόμενου. Επίσης ορίζει ότι όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας. Αντιστοίχως, το δικαίωμα στην εργασία περιλαμβάνεται και στην Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα άρθρα 23, 24 και 25. Η αξία της εργασίας όμως είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερη από εκείνη που απλώς την καθιστά μέσο επιβίωση της ανθρώπινης μονάδας. Είναι μεγαλύτερη από εκείνη της συμβολή στην ευρύτερη κοινωνική ή εθνική ευημερία.

Η Εργασία είναι το δικαίωμα στην προσωπικότητα και η ωφέλιμη μέθοδος μετατροπής των όποιων δεξιοτήτων του ανθρώπου και της διανοητικής και σωματικής του επενέργειας και έργου, σε κοινωνικό αγαθό. Η Εργασία σε επίπεδο μονάδας αποτελεί μέτρο ολοκλήρωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας και αυτός είναι ο λόγος που η συμπτωματολογία που συνοδεύει την μη άσκηση της, οδηγεί σε ψυχική ανισορροπία. Σε συλλογικό επίπεδο αποτελεί παράγοντα διαμόρφωσης του μεγέθους του κοινωνικού αγαθού. Αυτός είναι και ο λόγος που κοινωνίες με υψηλούς δείκτες ανεργίας ή/και μη επαρκώς προστατευμένες εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα, είναι κοινωνίες που βρίσκονται σε παρακμή με ελλειμματικό παραγόμενο κοινωνικό αγαθό που ως ουσιαστικός συνεκτικός παράγοντας της κοινωνικής διαστρωμάτωσης παράγει διαφορές ταξικές ή μεταξύ γενεών που είναι τοξικές για την κοινωνική συνοχή.

Αναφορικά με τους Νέους ανθρώπους, αν εστιάσουμε το πρόβλημα στην Εργασία τις Εργασιακές σχέσεις και τα δικαιώματα, στην απάντηση του ερωτήματος ‘’Αλληλεγγύη στην Κρίση ή Κρίση Αλληλεγγύης, στις σχέσεις των Γενεών’’ όταν σε κάθε πιθανή απάντηση παραμένει σταθερός παρονομαστής το πρόβλημα στις σχέσεις μεταξύ των γενεών, τότε περιορίζουμε, αναληθώς, το πρόβλημα και το εγκλωβίζουμε όπως προαναφέρθηκε, σε τοξικές για την κοινωνία διαφορές.

Ειδικά για τους νέους ανθρώπους η εργασία αποτελεί τόσο το αφήγημα σκοπού της εκπαίδευσης όσο και της όποιας εθνικής πολιτικής προστασίας αυτής. Για τον λόγο αυτό η κατάκτηση του δικαιώματος στην εργασία, με αξιοπρέπεια και ποιότητα αποτελεί τόσο την κορωνίδα του εκπαιδευτικού συστήματος όσο και την δικαίωση των πολιτικών που αφορούν την δόμηση του. Το πρόβλημα δηλαδή δεν πρέπει και δεν μπορεί να περιοριστεί στην απάντηση του άνωθεν ερωτήματος.

Μπορούμε εύκολα λοιπόν και να διακρίνουμε και να συμπεράνουμε ότι η Εργασία που πληροί συγκεκριμένα κριτήρια αναφορικά με την ανταποδοτικότητα αλλά και με τις εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα είναι συνεκτικός κρίκος μεταξύ εκπαιδευτικού συστήματος, επιβίωσης, ανάπτυξης της ατομικής προσωπικότητας, δημιουργίας κοινωνικού αγαθού, κοινωνικής συνοχής, παραγωγής πλούτου και ευημερίας.

Μέσα στη κρίση που πλήττει την Χώρα μας τα τελευταία χρόνια η Εργασία έχει πληγεί και έχει περιδεθεί με ένα πλέγμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Αυτό οδηγεί στην δραματική μείωση των θέσεων εργασίας και το φαινόμενο του brain drain. Στην φυγή δηλαδή πολλών νέων ανθρώπων και γενικά ενός αξιοπρόσεκτου συνόλου ικανών επιχειρηματιών και επιστημόνων, στο εξωτερικό. Όπως επίσης οδηγεί και αρκετούς συνανθρώπους, μεγαλύτερης ηλικίας, στην απόγνωση και το εγκλωβισμό αφού προκειμένου να συμπληρώσουν τα απαραίτητα χρόνια για την απολαβή μιας πενιχρής σύνταξης παραιτούνται από τον αυτοσεβασμό και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια κάνοντας ‘’τα πάντα’’ ή παραμένουν άνεργοι, στο περιθώριο και με την αγωνιά του αν θα καταφέρουν ποτέ να πάρουν αυτό το προνοιακό συνταξιοδοτικό επίδομα. Τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων βάλλονται σήμερα, διαρρηγνύοντας την αρχή σεβασμού στην προσωπικότητα και την αρχή της ισότητας και της αναλογικότητας.

Η Εργασία τελικά είναι, για διαφορετικούς λόγους, εξίσου πολύτιμη για όλους, για κάθε γενιά, για κάθε συμπολίτη μας, σε κάθε γεωγραφική γωνιά της Χώρας.

Είναι αδιανόητο για την εποχή που ζούμε όπου οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι μέσω τεχνολογίας είναι πλέον πολίτες του κόσμου, το πρόταγμα τόσο για την Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης όσο και για την Δημοκρατικής Συμπαράταξη που εκπροσωπούν αλλά και θέλουν να επιφέρουν την Πρόοδο, να περιορίζεται σε ένα σύνθημα του τύπου Ψωμί (βασική εργασία), Παιδεία (βασική εκπαίδευση), Ελευθερία (τήρηση βασικών εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων) και το ζητούμενο να είναι η Αλληλεγγύη! Αυτό απλά μας μεταφέρει δεκαετίες πίσω και συμπερασματικά αποτελεί αποθέωση της Συντήρησης.

Τον 21ο αιώνα το ζητούμενο που θα πρέπει να είναι και το βασικό πρόταγμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης είναι Εκπαίδευση που θα δίνει σε όλους τα εφόδια να διεκδικήσουν επί ίσοις όροις τις ευκαιρίες Εργασίας. Σύγχρονες και επαρκείς θέσεις εργασίας που θα διασφαλίζουν την μετατροπή των ατομικών δεξιοτήτων του ανθρώπου και της διανοητικής και σωματικής του επενέργειας και έργου, τόσο σε κοινωνικό αγαθό όσο και σε ατομική ευημερία. Εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα που θα διασφαλίζουν για όλους, εκείνο το επίπεδο αξιοπρέπειας και ποιότητας που είναι αναγκαίο τόσο για την ολοκλήρωση της ατομικής προσωπικότητας του καθενός όσο την απαραίτητη κοινωνική συνοχή που είναι ακρογωνιαίος λίθος μια υγιούς, σύγχρονης, προοδευτικής και δημοκρατικής κοινωνίας.

Δεν χρειαζόμαστε άλλους κοινωνικούς διαιρέτες όπως είναι οι γενιές, οι τάξεις, οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί, κοκ.. Ούτε λύσεις που περνούν μέσα από την αλληλεγγύη που εκ των πραγμάτων είναι συνώνυμη την ευγενικής παραχώρησης – προσφοράς. Ποιός να παραχωρήσει και τί, όταν δεν υπάρχει πλεόνασμα και το διακύβευμα σήμερα είναι η επιβίωση;

Χρειάζεται να επανακαθορίσουμε την έννοια και την αξία της Εργασίας, των Εργασιακών Σχέσεων και Δικαιωμάτων ως κοινωνία και ως κράτος και να παράξουμε εκείνες τις προοδευτικές πολιτικές και μεταρρυθμίσεις που θα διασφαλίσουν το δικαίωμα στην Εργασία με ποιότητα και αξιοπρέπεια, για όλους!

Το ζητούμενο δεν θέλουμε να είναι το ‘’Ζην’’ αλλά το ‘’Ευ ζην’’!

 

Ερωτήματα για την ηλεκτρονική διαβούλευση :

1. Ποια θα ορίζατε εσείς ως τα βασικά προβλήματα που έρχεται αντιμέτωπη σήμερα η Νέα Γενιά αναφορικά με την Εργασία και τις Εργασιακές Σχέσεις ;

2. Τι αποτελεί για τους νέους ανθρώπους η εργασία ;

3. Πως έχει επηρεαστεί από την κρίση ;

4. Προσωπική επιτυχία έναντι “πατριωτισμού” - Μέσω ποιων ενεργειών θα μπορούσε ένα κράτος να “κρατήσει” τους νέους του από τη “ξενιτιά” ;

5. Τι αντικατοπτρίζει για εσάς ο όρος “ Ποιότητα και Αξιοπρέπεια στην εργασία, στις εργασιακές σχέσεις και στα εργασιακά δικαιώματα ” ;

Pin It